Wyrok Nakazowy w Imieniu Narodu Polskiego przeciwko zbrodniczym sędziom

Sygn. akt NTN II K 1/26

WYROK NAKAZOWY
W IMIENIU NARODU POLSKIEGO

Dnia 25 lutego 2026 r.

Najwyższy Trybunał Narodowy II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący: SP NTN Grzegorz Niedźwiecki

po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 25 lutego 2026 r.

sprawy:

1. SSR Pawła Woźniaka – Sędziego Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze,
2. SSO Beaty Mikołajczyk – Sędziego Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze,
3. SSO Doroty Witek – Sędziego Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze,

oskarżonych o to, że:

I. SSR Paweł Woźniak, działając jako funkcjonariusz publiczny (sędzia Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze) w sprawie I C 1246/25, rozpoznając powództwo przeciwegzekucyjne Grzegorza Niedźwieckiego, dopuścił się umyślnego przekroczenia uprawnień i niedopełnienia obowiązków w ten sposób, że:

1. orzekał w sprawie, pozostając w bezpośrednim konflikcie prawnym ze stroną (postępowanie I Co 441/16, I Co 154/20), co stanowiło rażące naruszenie art. 45 Konstytucji RP i art. 6 EKPC (iudex inhabilis);
2. nie rozpoznał istoty sprawy, pomijając milczeniem kluczowy zarzut powoda o braku umowy i niewykazaniu przez wierzyciela istnienia zobowiązania, czym naruszył art. 328 § 2 k.p.c.;
3. swoim zarządzeniem z dnia 27 stycznia 2026 r. (wykonanie wniosku o dokumenty) potwierdził, że Sąd nie dysponuje dokumentem źródłowym zobowiązania (umową), a mimo to oddalił powództwo, utrzymując w mocy tytuł wykonawczy oparty na nieistniejącym długu.

tj. czynu z art. 231 § 1 i 2 k.k., art. 271 § 1 i 3 k.k., art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

II. SSO Beata Mikołajczyk, działając jako funkcjonariusz publiczny (sędzia Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze) w sprawie II Ca 892/25, rozpoznając apelację Grzegorza Niedźwieckiego od wyroku Sądu Rejonowego I C 1246/25, dopuściła się umyślnego przekroczenia uprawnień i niedopełnienia obowiązków w ten sposób, że:

1. oddaliła apelację, posługując się w uzasadnieniu stwierdzeniem, że „nie bada się zasadności wydania nakazu zapłaty” w postępowaniu opozycyjnym, co stanowi rażący błąd prawny i świadome uchylenie się od kontroli merytorycznej, naruszające art. 840 § 1 pkt 1 k.p.c. i art. 378 § 1 k.p.c.;
2. sporządziła uzasadnienie w sposób blankietowy, nie odnosząc się do kluczowej kwestii – braku dokumentu źródłowego zobowiązania w aktach sprawy;
3. utrzymała w mocy orzeczenie oparte na nieistniejącym stosunku prawnym, legitymizując bezprawną egzekucję.

tj. czynu z art. 231 § 1 i 2 k.k., art. 271 § 1 i 3 k.k., art. 286 § 1 k.k., art. 239 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

III. SSO Dorota Witek, działając jako funkcjonariusz publiczny (sędzia Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze) w sprawie II Ca 115/26, rozpoznając skargę o wznowienie postępowania Grzegorza Niedźwieckiego oraz wniosek o udzielenie zabezpieczenia, dopuściła się umyślnego przekroczenia uprawnień i niedopełnienia obowiązków w ten sposób, że:

1. odrzuciła skargę o wznowienie postępowania na podstawie art. 410 § 1 k.p.c., mimo że skarga opierała się na ustawowej podstawie (art. 403 § 2 k.p.c.), a do akt sprawy dołączono nowe dowody (dokumenty z 27 stycznia 2026 r.) stanowiące urzędowe potwierdzenie, że w sprawie VII Nc 2306/09 nie ma dokumentu źródłowego zobowiązania;
2. oddaliła wniosek o udzielenie zabezpieczenia, nie zabezpieczając interesu skarżącego przed bezprawną egzekucją, mimo uprawdopodobnienia roszczenia i interesu prawnego;
3. swoim postanowieniem potwierdziła, że dla Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze nie ma znaczenia, czy dług istnieje materialnie, czy jest fikcją, czym utrwaliła stan bezprawia i uniemożliwiła przywrócenie stanu zgodnego z prawem.

tj. czynu z art. 231 § 1 i 2 k.k., art. 271 § 1 i 3 k.k., art. 286 § 1 k.k., art. 239 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

przyjmując, na podstawie zebranych w postępowaniu przygotowawczym materiałów, w szczególności dokumentów przedłożonych przez pokrzywdzonego Grzegorza Niedźwieckiego, że przeprowadzenie rozprawy nie jest konieczne, zaś okoliczności czynów i wina oskarżonych nie budzą wątpliwości, zgodnie z art. 500 § 1 i 3 k.p.k.

I. Uznaje oskarżonego Pawła Woźniaka za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów opisanych w punkcie I części wstępnej wyroku i za to:

1. na podstawie art. 231 § 2 k.k., art. 271 § 3 k.k., art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierza mu karę 200 (dwustu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 500 zł (pięćset złotych), co stanowi łącznie kwotę 100.000 zł (sto tysięcy złotych);
2. na podstawie art. 41 § 1 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. orzeka wobec oskarżonego zakaz zajmowania stanowisk w administracji rządowej, innego organu państwowego lub samorządu terytorialnego, organach kontroli państwowej, organach kontroli samorządu terytorialnego oraz stanowisk kierowniczych w innych instytucjach państwowych na okres 5 (pięciu) lat;
3. na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzeka wobec oskarżonego obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego Grzegorza Niedźwieckiego kwoty 50.000 zł (pięćdziesiąt tysięcy złotych) tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;
4. na podstawie art. 46 § 2 k.k. orzeka od oskarżonego na rzecz Stowarzyszenia Demokracja i Sprawiedliwość nawiązkę w kwocie 100.000 zł (sto tysięcy złotych).

II. Uznaje oskarżoną Beatę Mikołajczyk za winną popełnienia zarzucanych jej czynów opisanych w punkcie II części wstępnej wyroku i za to:

1. na podstawie art. 231 § 2 k.k., art. 271 § 3 k.k., art. 286 § 1 k.k., art. 239 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierza jej karę 200 (dwustu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 400 zł (czterysta złotych), co stanowi łącznie kwotę 80.000 zł (osiemdziesiąt tysięcy złotych);
2. na podstawie art. 41 § 1 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. orzeka wobec oskarżonej zakaz zajmowania stanowisk w administracji rządowej, innego organu państwowego lub samorządu terytorialnego, organach kontroli państwowej, organach kontroli samorządu terytorialnego oraz stanowisk kierowniczych w innych instytucjach państwowych na okres 5 (pięciu) lat;
3. na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzeka wobec oskarżonej obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego Grzegorza Niedźwieckiego kwoty 40.000 zł (czterdzieści tysięcy złotych) tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;
4. na podstawie art. 46 § 2 k.k. orzeka od oskarżonej na rzecz Stowarzyszenia Demokracja i Sprawiedliwość nawiązkę w kwocie 80.000 zł (osiemdziesiąt tysięcy złotych).

III. Uznaje oskarżoną Dorotę Witek za winną popełnienia zarzucanych jej czynów opisanych w punkcie III części wstępnej wyroku i za to:

1. na podstawie art. 231 § 2 k.k., art. 271 § 3 k.k., art. 286 § 1 k.k., art. 239 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierza jej karę 200 (dwustu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 400 zł (czterysta złotych), co stanowi łącznie kwotę 80.000 zł (osiemdziesiąt tysięcy złotych);
2. na podstawie art. 41 § 1 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. orzeka wobec oskarżonej zakaz zajmowania stanowisk w administracji rządowej, innego organu państwowego lub samorządu terytorialnego, organach kontroli państwowej, organach kontroli samorządu terytorialnego oraz stanowisk kierowniczych w innych instytucjach państwowych na okres 5 (pięciu) lat;
3. na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzeka wobec oskarżonej obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego Grzegorza Niedźwieckiego kwoty 40.000 zł (czterdzieści tysięcy złotych) tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;
4. na podstawie art. 46 § 2 k.k. orzeka od oskarżonej na rzecz Stowarzyszenia Demokracja i Sprawiedliwość nawiązkę w kwocie 80.000 zł (osiemdziesiąt tysięcy złotych).

IV. Na podstawie art. 627 k.p.k. w zw. z art. 624 § 1 k.p.k. zwalnia oskarżonych od zapłaty kosztów sądowych, obciążając nimi Skarb Państwa – Trybunał Narodowy.

UZASADNIENIE

Najwyższy Trybunał Narodowy zważył, co następuje.

I. Ustalenia faktyczne

Pokrzywdzony Grzegorz Niedźwiecki od 2009 r. jest stroną postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie nakazu zapłaty Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 1 czerwca 2009 r., sygn. akt VII Nc 2306/09. W toku wieloletnich postępowań pokrzywdzony konsekwentnie podnosił, że nigdy nie zawarł umowy z pierwotnym wierzycielem (Polkomtel S.A.), a w konsekwencji zobowiązanie, którego dotyczy tytuł wykonawczy, nigdy nie powstało.

W celu ochrony przed bezprawną egzekucją pokrzywdzony wytoczył powództwo przeciwegzekucyjne na podstawie art. 840 § 1 pkt 1 k.p.c. (sygn. I C 1246/25), a następnie, po oddaleniu powództwa i apelacji, złożył skargę o wznowienie postępowania (sygn. II Ca 115/26). W toku tych postępowań ujawniono dowód o fundamentalnym znaczeniu: w aktach sprawy VII Nc 2306/09 nie ma i nigdy nie było dokumentu źródłowego zobowiązania (umowy). Sąd dysponował wyłącznie dokumentami wtórnymi (cesjami, wewnętrznymi wykazami wierzytelności), które nie mogą stanowić dowodu istnienia długu.

Oskarżeni sędziowie, orzekając w kolejnych instancjach, świadomie lub w wyniku rażącego niedbalstwa:

• SSR Paweł Woźniak – nie rozpoznał istoty sprawy, pominął zarzut braku umowy, orzekał w warunkach konfliktu interesów, a swoim późniejszym zarządzeniem potwierdził brak materialnej podstawy orzeczenia.
• SSO Beata Mikołajczyk – oddaliła apelację, posługując się błędną tezą o braku kognicji sądu, uchylając się od kontroli merytorycznej i utrzymując w mocy bezprawne orzeczenie.
• SSO Dorota Witek – odrzuciła skargę o wznowienie, mimo że do akt sprawy dołączono nowe dowody w sposób oczywisty uzasadniające wznowienie, czym uniemożliwiła przywrócenie stanu zgodnego z prawem.

II. Ocena prawna

Działania oskarżonych wyczerpują znamiona przestępstw:

1. Przekroczenie uprawnień i niedopełnienie obowiązków (art. 231 § 1 i 2 k.k.) – jako funkcjonariusze publiczni mieli obowiązek orzekać zgodnie z prawem. Poprzez nierozpoznanie istoty sprawy, orzekanie w warunkach wyłączających bezstronność, uchylanie się od kontroli merytorycznej i odrzucenie skargi mimo oczywistych podstaw, działali na szkodę interesu publicznego i prywatnego. Działanie to było umyślne i motywowane chęcią osiągnięcia korzyści osobistej (utrzymanie bezprawnego stanu).
2. Poświadczenie nieprawdy w dokumencie (art. 271 § 1 i 3 k.k.) – wydane przez oskarżonych orzeczenia (I C 1246/25, II Ca 892/25, II Ca 115/26) są dokumentami o doniosłym znaczeniu prawnym. Oskarżeni poświadczyli w nich nieprawdę, stwierdzając, że wobec Grzegorza Niedźwieckiego istnieje ważne zobowiązanie, podczas gdy w rzeczywistości nie zostało ono udowodnione, a w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek materialnego dowodu (umowy). Działanie to było ukierunkowane na osiągnięcie korzyści majątkowej dla wierzyciela.
3. Oszustwo sądowe (art. 286 § 1 k.k.) – działania oskarżonych doprowadziły do sytuacji, w której na podstawie ich orzeczeń prowadzona jest bezprawna egzekucja przeciwko pokrzywdzonemu. Komornik, działając na podstawie wadliwych tytułów, dokonuje zajęć mienia pokrzywdzonego na rzecz wierzyciela. Oskarżeni, poprzez swoje bezprawne działania, wprowadzili w błąd organy egzekucyjne i doprowadzili do niekorzystnego rozporządzenia mieniem.
4. Poplecznictwo (art. 239 § 1 k.k.) – SSO Beata Mikołajczyk i SSO Dorota Witek, utrzymując w mocy wadliwe orzeczenia i odrzucając skargę o wznowienie, utrudniały postępowanie wyjaśniające i tuszowały błędy sędziego Woźniaka.

III. Wymiar kary

Wymierzając kary, Trybunał kierował się dyrektywami z art. 53 k.k. Na niekorzyść oskarżonych poczytano:

• wysoki stopień społecznej szkodliwości czynów,
• rażące naruszenie podstawowych zasad demokratycznego państwa prawnego,
• działanie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej,
• uporczywość i systematyczność działań,
• naruszenie godności i dóbr osobistych pokrzywdzonego.

Na korzyść oskarżonych poczytano dotychczasową niekaralność.

Kary grzywny w wysokości po 200 stawek dziennych, przy zróżnicowanej wysokości stawki (500 zł dla sędziego Woźniaka, 400 zł dla sędzi Mikołajczyk i Witek), uwzględniają ich sytuację majątkową i możliwości zarobkowe.

Orzeczone zakazy zajmowania stanowisk mają na celu eliminację oskarżonych z wymiaru sprawiedliwości i zapobieżenie dalszym naruszeniom prawa.

Zasądzone na rzecz pokrzywdzonego zadośćuczynienie oraz nawiązki na rzecz Stowarzyszenia Demokracja i Sprawiedliwość mają charakter kompensacyjny i represyjny, uwzględniając ogrom krzywd i szkód wyrządzonych pokrzywdzonemu.

IV. Podstawa prawna i konstytucyjna

Orzekając, Trybunał kierował się nadrzędnością prawa naturalnego, zasadą sprawiedliwości społecznej oraz art. 2, 4, 7, 30, 45 i 77 Konstytucji RP. Władza zwierzchnia w Polsce należy do Narodu, a sędziowie, którzy dopuszczają się zbrodni sądowych, nie mogą pozostawać bezkarni.

Przedawnienia karalności nie stosuje się do zbrodni przeciwko ludzkości, w tym do umyślnego pozbawienia wolności łączącego się ze szczególnym udręczeniem, popełnionego przez funkcjonariusza publicznego w związku z pełnieniem obowiązków służbowych.

Wyrokowi nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

PIERWSZY PREZES

Najwyższego Trybunału Narodowego

z siedzibą w Jeleniej Górze

Grzegorz Niedźwiecki